By Shahbod Noori
3/20/2026
In a time when the destiny of a nation is being written in the streets—through chants, courage, and the blood of its youth—there is no room left for confusion:
The voice of Iran comes from inside Iran.
Not from foreign studios, not from staged rallies, and not from distant, disconnected narratives.
For years, despite repression, imprisonment, bullets, and internet blackouts, the people of Iran have repeated one message, loud and clear:
“We do not want this regime.”
This is the authentic voice of a nation.
Unfiltered. Unscripted. Undeniable.
In recent months, we witnessed it again.
Young Iranians—women and men—took to the streets with empty hands but unbreakable will. Their slogans were not vague. They were not confused. They were historic:
“Long live the Shah.”
“Reza Shah, rest in peace.”
“Reza Pahlavi, return to Iran.”
These are not just chants.
They are the message of a generation.
A generation that is no longer afraid, no longer deceived, and has made its choice.
And yet, at the same time, a strange and troubling scene is unfolding outside Iran.
There are individuals who have been far removed from the reality of the Iranian people for years.
There are media outlets that have repeatedly distorted the truth.
There are even protests—some led by non-Iranians—claiming, loudly but falsely, that the people of Iran want to keep the current regime.
Really?
Which people?
The ones who were killed in the streets?
The mothers who buried their children?
Or the youth who return home every night fearing arrest?
This is not just misinformation.
It is betrayal.
A betrayal of the blood that has been shed.
A betrayal of the voices rising from within Iran.
And a betrayal of the future that people have sacrificed everything for.
The truth is simple:
The choice of the Iranian people has already been made—inside Iran.
Not in Los Angeles.
Not in London.
Not on television panels.
But in Tehran, Shiraz, Isfahan, and Zahedan.
Today, more than ever, a heavy responsibility rests on the shoulders of Iranians abroad.
We are no longer just observers.
We are part of this story.
But if we are to play a role, we must accept one principle:
Put aside our differences.
This is not the time for political infighting.
Not the time for old grudges.
Not the time for ego or personal agendas.
This is the time to stand with the voice inside Iran.
If the youth of Iran—under the greatest risks imaginable—have chosen a path,
we do not have the right to ignore it or replace it with our own preferences.
We must stand behind them.
Not ahead of them.
Not against them.
For years, everyone has said the same thing:
The Islamic Republic must end.
Now that this end feels closer than ever,
some have begun to hesitate—
or worse, to derail the path.
But the people of Iran have already chosen.
And that choice must be respected.
This is not just a political demand.
It is a cry for life.
For freedom.
For dignity restored to a nation.
And within these voices, one thing is becoming clearer every day:
Many Iranians—especially the younger generation—are seeking a return to identity, stability, and historical roots.
This is not an opinion.
It is a social reality.
Ignoring it means ignoring the people themselves.
Today, if we truly care about Iran,
we must listen more than we speak.
We must amplify, not override.
We must show the world:
This is the real voice of Iran.
Not the voice of lobbyists.
Not the voice of biased media.
But the voice of a people who have paid for freedom with their lives.
At this critical moment, one truth must guide us:
You are either with the people of Iran—or against them.
There is no middle ground.
And if our choice is clear,
then we must become one voice.
One voice for Iran.
One voice for freedom.
One voice for the future its people have long deserved.
This is a moment of history.
And history will not forgive silence—or division.
صدای واقعی ایران، انتخاب واقعی مردم
در روزهایی که سرنوشت یک ملت در خیابانها، در فریادها و در خون جوانانش نوشته میشود، دیگر جای تردید نیست :
صدای ایران از درون ایران میآید، نه از استودیوهای خارجی، نه از تجمعات ساختگی، و نه از تحلیلهای دور از واقعیت.
سالهاست که مردم ایران، با وجود سرکوب، زندان، گلوله و قطع اینترنت، یک جمله را بارها و بارها فریاد زدهاند:
«این رژیم را نمیخواهیم.»
این صدا، صدای واقعی ملت است.
نه تحریف شده، نه سانسور شده، نه سفارش داده شده.
در ماههای گذشته، دوباره دیدیم.
دیدیم که جوانان ایران، دختران و پسران این سرزمین، چگونه با دستان خالی اما با قلبی پر از امید، به خیابان آمدند.
شعارهایشان روشن بود، بیابهام، و تاریخی:
«جاوید شاه»
«رضا شاه، روحت شاد»
«رضا پهلوی، برگرد به ایران»
اینها فقط شعار نیست.
اینها پیام یک نسل است.
نسلی که دیگر فریب نمیخورد، نمیترسد، و انتخابش را کرده است.
اما در همین زمان، در خارج از کشور، صحنهای عجیب در حال شکلگیری است.
افرادی که سالها از درد واقعی مردم ایران دور بودهاند،
رسانههایی که بارها حقیقت را وارونه نشان دادهاند،
و حتی تجمعاتی با حضور غیرایرانیان،
با صدایی بلند، اما بیریشه، ادعا میکنند که مردم ایران «این رژیم را میخواهند»!
واقعاً؟
کدام مردم؟
مردمی که در خیابانها کشته شدند؟
مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند؟
یا جوانانی که هر شب با ترس از بازداشت به خانه برمیگردند؟
این تحریف، فقط یک دروغ نیست.
یک خیانت است.
خیانت به خونهایی که ریخته شد.
خیانت به صدایی که از دل ایران بلند شده.
و خیانت به آیندهای که مردم برایش جنگیدهاند.
حقیقت ساده است:
انتخاب مردم ایران، از داخل ایران مشخص شده است.
نه در لسآنجلس، نه در لندن، نه در شبکههای تلویزیونی،
بلکه در خیابانهای تهران، شیراز، اصفهان، و زاهدان.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، یک مسئولیت بزرگ بر دوش ما ایرانیان خارج از کشور است.
ما دیگر تماشاگر نیستیم.
ما بخشی از این روایت هستیم.
اما اگر قرار است نقشی داشته باشیم، باید یک اصل را بپذیریم:
اختلافات را کنار بگذاریم.
این زمان، زمان دعواهای سیاسی نیست.
زمان تسویه حسابهای قدیمی نیست.
زمان خودنمایی و مطرح شدن نیست.
این زمان، زمان یکی شدن با صدای داخل ایران است.
اگر جوانان ایران، با تمام خطراتی که تهدیدشان میکند،
یک مسیر را انتخاب کردهاند،
ما حق نداریم آن را نادیده بگیریم یا برایشان نسخه دیگری بپیچیم.
ما باید پشت سر آنها بایستیم.
نه جلوتر، نه در مقابلشان.
واقعیت این است که سالها، همه از یک چیز حرف زدند:
پایان جمهوری اسلامی.
و امروز، وقتی این پایان در دسترستر از همیشه شده،
بعضیها ناگهان دچار تردید شدهاند،
یا بدتر، تلاش میکنند مسیر را منحرف کنند.
اما مردم ایران مسیر را انتخاب کردهاند.
و این انتخاب، باید محترم شمرده شود.
این فقط یک خواسته سیاسی نیست.
این یک فریاد برای زندگی است.
برای آزادی.
برای بازگشت عزت به یک ملت.
و در میان این فریادها، یک نکته واضحتر از همیشه است:
بسیاری از مردم، بهویژه نسل جوان،
بهدنبال بازگشت هویت، ثبات و ریشههای تاریخی خود هستند.
این یک واقعیت اجتماعی است، نه یک تحلیل سیاسی.
و نادیده گرفتن آن، یعنی نادیده گرفتن مردم.
امروز، اگر ما واقعاً دلسوز ایران هستیم،
باید به جای اینکه صدای خودمان را بلندتر کنیم،
به صدای داخل گوش دهیم.
باید تکرار کنیم، تقویت کنیم، و به جهان نشان دهیم:
این صدای واقعی ایران است.
نه صدای لابیها،
نه صدای رسانههای جهتدار،
بلکه صدای مردمی که بهای آزادی را با جانشان پرداخت کردهاند.
در این برهه حساس، یک جمله باید راهنمای ما باشد:
یا با مردم ایران هستیم، یا در برابرشان.
هیچ حد وسطی وجود ندارد.
و اگر انتخاب ما روشن است،
باید یک صدا شویم.
یک صدا برای ایران.
یک صدا برای آزادی.
و یک صدا برای آیندهای که سالهاست مردمش در انتظار آن هستند.
این، لحظه تاریخ است.
و تاریخ، سکوت و تفرقه را هرگز نخواهد بخشید.