شهبد نوری
سردبیر
چهارم جولای تنها یک تعطیلی رسمی، آتشبازی شبانه یا گردهمایی خانوادگی نیست؛ این روز، روایت تولد کشوری است که بر پایه یک آرزو بنا شد؛ آرزوی آزادی.
در سال ۲۰۲۶، ایالات متحده آمریکا وارد دویست و پنجاهمین سالگرد استقلال خود میشود؛ رویدادی که نهتنها برای مردم آمریکا، بلکه برای میلیونها مهاجر، پناهنده و انسانهایی که در سراسر جهان رؤیای آزادی را در سر داشتهاند، معنایی عمیق و فراموشنشدنی دارد.
در چهارم جولای سال ۱۷۷۶، گروهی از مردان با امضای «اعلامیه استقلال» تصمیم گرفتند در برابر قدرت بزرگ آن زمان بایستند و اعلام کنند که انسانها با حقوقی ذاتی و غیرقابل سلب آفریده شدهاند؛ حق زندگی، آزادی و جستوجوی خوشبختی.
شاید آن روز هیچکس تصور نمیکرد کشوری که تنها سیزده مستعمره کوچک بود، روزی به یکی از تأثیرگذارترین کشورهای جهان تبدیل شود؛ کشوری که میلیونها نفر از سراسر دنیا، از جمله ایرانیان، آن را خانه دوم خود بدانند.
اما آمریکا تنها با قدرت اقتصادی یا نظامی شناخته نمیشود؛ آنچه این کشور را متفاوت کرده، باور به فرصت است. در این سرزمین، موفقیت بیش از آنکه به نام خانوادگی یا جایگاه اجتماعی وابسته باشد، به تلاش، پشتکار و استعداد انسانها گره خورده است.
البته هیچ جامعهای کامل نیست. آمریکا نیز در طول این ۲۵۰ سال با جنگهای داخلی، بحرانهای اقتصادی، تبعیض نژادی، اختلافات سیاسی و چالشهای فراوان روبهرو بوده است. اما ویژگی مهم این کشور، توانایی اصلاح، بازنگری و حرکت دوباره بوده است. قانون، رسانههای آزاد، دادگاههای مستقل و مشارکت مردم، بارها مسیر آینده را تغییر دادهاند.
برای جامعه ایرانی، آمریکا تنها یک کشور نیست؛ سرزمینی است که هزاران پزشک، مهندس، استاد دانشگاه، وکیل، دانشمند، هنرمند، کارآفرین و صاحبان کسبوکار ایرانی توانستهاند در آن بدرخشند و نام ایران را با تلاش و دانش خود زنده نگه دارند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، موج بزرگی از ایرانیان به آمریکا مهاجرت کردند. بسیاری از آنان با دست خالی، بدون سرمایه و حتی بدون دانستن زبان انگلیسی وارد این کشور شدند. اما امروز فرزندان همان خانوادهها در معتبرترین دانشگاههای جهان تحصیل میکنند، در بزرگترین شرکتها مسئولیت دارند و در عرصههای علمی، پزشکی، فناوری، حقوق، هنر و تجارت افتخار میآفرینند.
داستان موفقیت بسیاری از ایرانیان در آمریکا، در حقیقت داستان خود آمریکاست؛ کشوری که به انسانها فرصت دوباره میدهد.
چهارم جولای برای بسیاری از مهاجران، یادآور ارزشهایی است که شاید در زادگاه خود کمتر تجربه کردهاند؛ آزادی بیان، آزادی مطبوعات، آزادی انتخاب، آزادی مذهب، آزادی فعالیت اقتصادی و حق نقد دولت بدون ترس از زندان یا سرکوب.
این آزادیها به آسانی به دست نیامدهاند. هزاران سرباز، فعال مدنی، روزنامهنگار و شهروند آمریکایی در طول تاریخ برای حفظ این ارزشها هزینه دادهاند. از جنگ استقلال گرفته تا جنگ داخلی، از جنبش حقوق مدنی تا مبارزه برای حقوق زنان و اقلیتها، هر نسل سهم خود را در کاملتر شدن این دموکراسی ایفا کرده است.
امروز نیز آمریکا با اختلافنظرهای سیاسی، مسائل اقتصادی، مهاجرت، امنیت، فناوری و تغییرات اجتماعی روبهروست. گاهی فضای سیاسی این کشور به شدت دوقطبی میشود، اما همین اختلافها نیز در نهایت در چارچوب قانون، انتخابات و نهادهای دموکراتیک مدیریت میشوند؛ موضوعی که بسیاری از کشورهای جهان هنوز در آرزوی آن هستند.
برای ایرانیانی که در آمریکا زندگی میکنند، چهارم جولای تنها جشن استقلال آمریکا نیست؛ فرصتی است برای قدردانی از کشوری که امکان ساختن آیندهای تازه را فراهم کرده است. بسیاری از خانوادههای ایرانی امروز صاحب خانه، کسبوکار، تحصیلات عالی و امنیت اجتماعی هستند؛ فرصتهایی که شاید در شرایط دیگری هرگز به دست نمیآمد.
در عین حال، عشق به آمریکا هرگز به معنای فراموش کردن ایران نیست. بسیاری از ایرانیان مهاجر، همزمان دو عشق را در دل دارند؛ عشق به سرزمین مادری و احترام به کشوری که به آنان فرصت زندگی دوباره داده است.
در جامعه ایرانی آمریکا، هزاران نفر هر روز برای حفظ فرهنگ، زبان فارسی، نوروز، یلدا، موسیقی، ادبیات و تاریخ ایران تلاش میکنند. مدارس فارسی، رسانههای ایرانی، انجمنهای فرهنگی و خیریهها نمونهای از این تلاشها هستند. این یعنی مهاجر میتواند هم یک آمریکایی مسئول باشد و هم هویت ایرانی خود را حفظ کند.
امسال، جشن دویست و پنجاهمین سال استقلال آمریکا اهمیت ویژهای دارد. شهرهای مختلف از ماهها قبل برای برگزاری مراسم، نمایشگاهها، برنامههای فرهنگی، رژهها و آتشبازیهای بزرگ آماده شدهاند. این جشن تنها مرور گذشته نیست؛ بلکه نگاهی به آینده نیز هست.
آیندهای که با پیشرفت هوش مصنوعی، فناوریهای نوین، اکتشافات فضایی، پزشکی، انرژیهای پاک و اقتصاد دیجیتال تعریف خواهد شد و آمریکا همچنان یکی از بازیگران اصلی آن خواهد بود.
در این میان، نقش نسل جوان اهمیت بیشتری پیدا میکند. فرزندان مهاجران، از جمله نسل دوم و سوم ایرانیان، امروز بخشی از آینده آمریکا هستند. آنان نهتنها شهروند این کشورند، بلکه پلی میان فرهنگها و ملتها محسوب میشوند؛ نسلی که میتواند تصویر واقعی ایران و ایرانی را به جامعه آمریکا معرفی کند.
شاید بزرگترین درس چهارم جولای این باشد که آزادی تنها یک هدیه نیست؛ مسئولیتی است که باید هر روز از آن محافظت کرد. آزادی بدون مسئولیت، بدون احترام به قانون و بدون پذیرش تفاوت دیدگاهها، دوام نخواهد آورد.
امروز که پرچم آمریکا بر فراز میلیونها خانه به اهتزاز درمیآید و آسمان شهرها با نور آتشبازی روشن میشود، میلیونها نفر در سکوت به گذشته خود نیز فکر میکنند؛ به مسیر دشواری که طی کردهاند تا به امنیت، آرامش و امید برسند.
برای بسیاری از ایرانیان، آمریکا پایان یک سفر نبود؛ آغاز سفری تازه بود. سفری که در آن تلاش، صداقت و پشتکار، بیش از هر چیز دیگری ارزش پیدا میکند.
دویست و پنجاه سال پیش، گروهی انسان با آرزوی آزادی کشوری را بنا کردند که هنوز هم برای میلیونها نفر نماد فرصت و امید است. شاید بزرگترین میراث آمریکا نه ساختمانهای بلند، نه اقتصاد عظیم و نه فناوری پیشرفته باشد؛ بلکه این باور باشد که هر انسان، صرفنظر از محل تولد، میتواند آیندهای بهتر برای خود و فرزندانش بسازد.
در آستانه این سالگرد تاریخی، بهترین تبریک به آمریکا شاید همین باشد که ارزشهای بنیادین خود را حفظ کند؛ آزادی، عدالت، قانون، احترام به کرامت انسان و فرصت برابر برای همه.
چهارم جولای مبارک؛ روزی که یادآور این حقیقت است که آزادی، با وجود همه سختیها، همچنان ارزشمندترین سرمایه هر جامعه است و امید، قدرتمندترین نیرویی است که میتواند آیندهای روشنتر برای نسلهای بعد بسازد.