هر سال با فرا رسیدن روز پدر، بار دیگر فرصتی به وجود میآید تا به مردانی بیندیشیم که ستونهای خاموش خانوادهها هستند؛ مردانی که شاید کمتر از احساسات خود سخن بگویند، کمتر شکایت کنند و کمتر انتظار قدردانی داشته باشند، اما بخش بزرگی از آسایش و امنیت خانواده بر دوش آنان قرار دارد.
در دنیای امروز، صحبت از فداکاری مادران کاملاً بهحق و شایسته است. هیچکس نمیتواند نقش بیبدیل مادر را انکار کند. اما آیا زمان آن نرسیده است که کمی بیشتر درباره پدران نیز صحبت کنیم؟ درباره مردانی که سالها صبح زود از خانه خارج شدند، ساعتهای طولانی کار کردند، خستگیهای خود را پنهان کردند و بسیاری از آرزوهای شخصیشان را فدای آینده فرزندانشان نمودند.
پدران نسلهای گذشته کمتر فرصت داشتند احساسات خود را بیان کنند. بسیاری از آنان یاد گرفته بودند که اشک نریزند، درد را تحمل کنند و مشکلات را به تنهایی بر دوش بکشند. آنها شاید هرگز نگفتند که نگران شهریه دانشگاه فرزندشان بودهاند، شاید هرگز اعتراف نکردند که شبها به خاطر پرداخت اجاره خانه یا قسط بانک خوابشان نمیبرد، اما در سکوت جنگیدند تا خانوادهشان آرامش داشته باشد.
در میان این پدران، گروهی هستند که کمتر درباره آنان سخن گفته میشود؛ پدران مجرد. مردانی که پس از جدایی، فوت همسر یا هر اتفاق دیگری، هم نقش پدر را بر عهده گرفتند و هم نقش مادر را. مردانی که فرزندانشان را به مدرسه بردند، برایشان غذا آماده کردند، در جلسات مدرسه شرکت کردند و همزمان هزینههای زندگی را نیز تأمین نمودند. این پدران قهرمانان گمنامی هستند که کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند.
شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که در بسیاری از جوامع، روز پدر هرگز جایگاه روز مادر را پیدا نکرده است. فروشگاهها ماهها برای روز مادر برنامهریزی میکنند، تبلیغات گسترده راه میاندازند و همه درباره آن صحبت میکنند. اما روز پدر اغلب به خرید یک جفت جوراب، یک پیچگوشتی، یک آچار یا هدیهای ساده ختم میشود؛ آن هم گاهی با پولی که خود پدر برای خانواده فراهم کرده است!
حتی در بسیاری از خانوادهها، روز پدر به سادگی فراموش میشود. در حالی که همان پدر سالها تلاش کرده است تا فرزندانش بهترین امکانات زندگی را داشته باشند. او شاید هیچگاه انتظار هدیه گرانقیمت نداشته باشد، اما یک تماس تلفنی، یک آغوش صمیمی، یک جمله ساده «دوستت دارم پدر» یا «ممنونم که همیشه کنار ما بودی» میتواند برای او ارزشی بسیار بیشتر از هر هدیهای داشته باشد.
واقعیت این است که بخش بزرگی از پیشرفت جوامع بر شانههای میلیونها پدر زحمتکش بنا شده است. کارگران، رانندگان، پزشکان، مهندسان، معلمان، سربازان، صاحبان کسبوکار و میلیونها مرد دیگری که هر روز برای خانوادههایشان تلاش میکنند، سهم بزرگی در ساختن آینده فرزندان و جامعه دارند.
شاید پدران همیشه کامل نباشند. شاید اشتباه کنند، شاید گاهی نتوانند احساسات خود را به درستی نشان دهند، اما در پشت بسیاری از این سکوتها، عشقی عمیق و مسئولیتی سنگین نهفته است. عشقی که گاه در قالب اضافهکاریهای طولانی، لباسهای کهنهتر برای خود و امکانات بهتر برای فرزندان جلوه میکند.
امسال، در آستانه روز پدر، بیایید لحظهای درنگ کنیم. اگر پدرتان در کنار شماست، قدرش را بدانید. اگر از او دور هستید، تماس بگیرید. اگر میان شما کدورتی وجود دارد، شاید امروز بهترین زمان برای آشتی باشد. و اگر پدرتان دیگر در این دنیا نیست، یاد و خاطره او را با افتخار زنده نگه دارید.
پدران شاید کمتر مورد تشویق قرار گیرند، کمتر مورد تقدیر واقع شوند و کمتر درباره آنان سخن گفته شود، اما حقیقت این است که بسیاری از خانهها بر ستونهایی استوارند که نامشان «پدر» است.
روز پدر مبارک؛ به همه مردانی که بیصدا جنگیدند، بیمنت بخشیدند و بیادعا عشق ورزیدند.